·          اسطو خودوس ( Lavendula Angustifolia)

اسطو خودوس به صورت موضعی جهت ضدعفونی و درمان پسوریازیس ، خراش های کوچک ، بریدگی ها و سوختگی های سطحی بکار می رود. برای آرام کردن معده عصبی (Nervous Stomach) از چای این گیاه استفاده می شود.

 

علائم مسمومیت:

دپرسیون CNS ، کنفوزیون ، گیجی ، سنکوپ ، خواب آلودگی ، سردرد ، سمیت عصبی ، هیپوتانسیون ، تهوع ، استفراغ ، یبوست و دپرسیون تنفسی ( خطرناک ).

 

·          مورد ( Myrtus Communis)

مورد در درمان عفونت های حاد و مزمن دستگاه تنفسی مثل برونشیت ، سیاه سرفه و سل بکار می رود. به صورت موضعی مورد برای درمان آکنه و ورید های واریسی مصرف می شود.

 

علائم مسمومیت:

تهوع ، استفراغ ، اسهال ، اسپاسم گلوت و برونش ( خطرناک ).

 

·          علف چشمه ( Nasturtium Officinale)

علف چشمه برای درمان کاتاره ( التهاب راه هوایی از جمله بینی ، گلو و ریه ها) ، برونشیت مزمن و التهاب ریه بکار می رود.

 

علائم مسمومیت:

تحریک گوارشی و آسیب کلیوی.

 

·          ریحان ( Ocimum Basilicum)

ریحان به عنوان ضد عفونی کننده ( آنتی سپتیک ) ، آنتی میکروبیال ، دیورتیک ، دور کننده حشرات و ضد فشار خون بکار می رود. برای تحریک هضم و گوارش و درمان بوی بد دهان ( Halitosis) نیز از ریحان استفاده می شود.

 

علائم مسمومیت:

گیجی ، کنفوزیون ، سردرد ، رعشه ، تپش قلب ، کارسینوم کبدی از نوع هپاتوکارسینوم ( خطرناک )، هیپوگلیسمی و دیافورز (خطرناک).

 

·          آویشن (Thymus Vulgaris)

آویشن در درمان برونشیت ، سیاه سرفه ، لارنژیت ، تانسیلیت ، سوء هاضمه ، اسهال ، بیماری روماتیسمی و شب ادراری کودکان بکار می رود. به علاوه به عنوان دیورتیک ، آنتی باکتریال و ضد نفخ مصرف می شود. به صورت موضعی در درمان مقاومت به التیام در زخم ها و به صورت دهان شویه و غرغره برای التهاب گلو و دهان بکار می رود.

 

علائم مسمومیت:

تحریک واکنش های حساسیت خفیف پوستی.

 

·          ساسا فراس ( Sassafras SPP.)  

ساسافراس یا ساکسی فراس به صورت خوراکی در التهاب چشم  یا مخاطات ، کاتاره (Catarrh)، برونشیت ، افزایش فشار خون،

اختلالات کلیه ، آرتریت ، سرطان ها و سفلیس بکار می رود.

 

علائم مسمومیت:

آتاکسی ، دپرسیون CNS ، توهمات ، فلاش های داغ ، فلجی ، لرزش ، استوپور ، خستگی شدید ، اسپاسم ، هیپر تانسیون تاکیکاردی ، کلاپس قلبی عروقی (خطرناک ) ، مردمک های گشاد ، پتوز ، استفراغ ، سرطان کبد ، درماتیت تماسی ، دیافورز (تعریق زیاد) ، کارسینوژنز (سرطانزایی ) ، افزایش حساسیت (خطرناک) ، هیپوترمی ، سقط خودبخودی.